„Miłość niejedno ma imię” – w poincie pisze Maksymilian Tchoń, autor zbioru pt. „Zakazana miłość”. Recenzent Zdzisław Antolski zauważa, że wszystkie zamieszczone w tym zbiorze wiersze tworzą ciąg logiczny. „…Ta poezja jest nieujarzmiona jak rzeka i potrafi unieść wiele znaczeń oraz metafor…” Cytuję

Recenzja: Nowy tomik poezji "Kto zatrzyma perseidy" autorstwa Maksymiliana Tchonia lśni gniewną dojrzałością. Dlaczego? Bo mimo młodego wieku, to poeta dojrzały, którego twórczość oparta jest na głębokich przemyśleniach egzystencjalnych. To autor, u którego słowo dryfuje początkowo wolno, niczym

Jest w tym jakaś wiara w sens życia pomimo wszystko, pomimo nieszczęść i zawodów, chorób i klęsk. Bowiem poezja Tchonia nie jest jednoznaczna, jest zawirowana jak ludzki los i ludzka psychika. Miesza szczęście z pesymizmem, radość z klęską, miłość ze zdradą i zniechęceniem. Pod tym względem jest

Poezja Maksymiliana Tchonia jest wyrazem odwiecznego pragnienia twórcy, a poety w szczególności, aby odpowiednie dać rzeczy słowo i w świecie, który stracił miary etyczne przywrócić słowom sens pierwszy. Własny głos buduje odwołując się do tradycji, od Ewangelii przez Bogurodzicę, Norwida,

Autorka poszukuje Absolutu i Nirwany, a pokazuje nam świat w barwach świetlistych, łagodnych, skrywany nierzadko w symbolice anielskich lutni i chórów, aczkolwiek nie brakuje w jej wierszach ustawicznej walki dobra ze złem, częstego porównania tej dobrej rzeczywistości GDZIEŚ TAM, z panującym