Renata Czarnecka w pierwszym tomie swojej historycznej serii przenosi czytelnika do końca XV wieku, w sam środek intryg włoskich dworów. Bohaterką jest Izabela Aragońska – wnuczka króla Neapolu, która jako młoda dziewczyna wyrusza do Mediolanu, by poślubić księcia Giana Galeazza Sforzę. Pełna nadziei, wspomina:
„Zostaliśmy zaręczeni w dzieciństwie, gdy miałam ledwie rok. Zdaje mi się, że od najmłodszych lat zaszczepiono we mnie uczucie do niego… A może mi się zdaje? Może to tylko zauroczenie?”.
Jej wyobrażenia o szczęściu małżeńskim szybko zderzają się z bezwzględną polityką, ambicją i zdradą.
Autorka z dużą pieczołowitością odtwarza realia epoki – zarówno polityczne, jak i obyczajowe. Ludwik Sforza zwany Moro, ambitny i pozbawiony skrupułów, stopniowo odbiera młodej parze resztki władzy, a gdy poślubia Beatrycze d’Este, los Izabeli zostaje przypieczętowany. Z wygnania do Pawii nie ma powrotu. Tam Izabela rodzi dzieci, ale nie znajduje w mężu oparcia – Gian Galeazzo zdradza ją z mężczyznami, co dla dumnej księżniczki jest źródłem upokorzeń i rozpaczy:
„Nigdy nie sądziłam, że zamiast upragnionego szczęścia spotka mnie tutaj tyle zniewag, tyle upokorzeń.”
Czarnecka nie unika trudnych tematów: opisuje dramat utraty bliskich, nieodwzajemnione uczucia, a także desperację bohaterki, która gotowa jest sięgnąć po skrajne środki, by bronić swojej godności. Po śmierci męża Izabela traci także córkę Biankę Marię, a później Hermesa – szwagra, jedynego człowieka, który mógł dać jej miłość. Zostaje sama, bez wsparcia, w świecie, gdzie – jak sama mówi –
„Przeklinam własną płeć, która wiąże mi ręce i czyni ze mnie niewolnicę mężczyzn.”
Jej życie to pasmo ciosów wymierzanych przez los i ludzi, którzy powinni ją chronić.
Narracja jest przystępna, a język – choć osadzony w realiach historycznych – nie jest ciężki. Powieść czyta się szybko, a wplecione w tekst dialogi i fragmenty z perspektywy Izabeli nadają całości intymnego charakteru. Bogate opisy Mediolanu i Pawii przenoszą czytelnika w świat renesansowych Włoch, pełen blasku, ale i śmiertelnych pułapek:
„Mediolan ma tyle samo pułapek, co czaru. Jedno cię zachwyci, a drugie może zabić.”
Mocnym elementem książki są fragmenty oddające emocje bohaterki – jej rozdarcie między lojalnością a poczuciem krzywdy, między miłością a gniewem. Szczególnie poruszające są sceny, w których Izabela wspomina nieliczne chwile czułości ze swoim mężem, starając się zachować w pamięci tylko to, co dobre, mimo ogromu cierpienia.
„Księżna Mediolanu” to nie tylko opowieść o jednej kobiecie, ale też portret epoki, w której kobiety – nawet te wysoko urodzone – często były pionkami w grze mężczyzn. Autorka pokazuje, jak siła charakteru i wola przetrwania mogą stać się jedyną tarczą w świecie intryg i zdrad.
Dla miłośników powieści historycznych to lektura obowiązkowa – pełna pasji, dramatów i bogatego tła historycznego. Czarnecka potrafi wzruszyć, ale też zmusić do refleksji nad rolą kobiet w historii. Pierwszy tom serii zapowiada emocjonującą opowieść, a zakończenie sprawia, że trudno nie sięgnąć po kolejną część, by poznać dalsze losy Izabeli i świata, który ją otaczał.
Współpraca z Grupą Wydawniczą Axis Mundi.
---
Data wydania: 16.04.2025
ISBN: 9788384120439
Kategoria: LITERATURA HISTORYCZNA
Stron: 428
???? https://axismundi.pl/ksiazka/bona-krolowa-z-rodu-sforzow-t-1-ksiezna-mediolanu/
Tu jesteś:
- Strona Główna
- Recenzje i wywiady
- „Księżna Mediolanu” – miłość, zdrada i samotność w cieniu władzy
