„Pisane do szuflady” – Anna Maria Sędziak „Pisane do szuflady” to osobisty tom wierszy i miniatur prozatorskich, które powstawały przez wiele lat. Autorka pisze o pamięci, rodzinnych korzeniach, domu dzieciństwa, miłości, macierzyństwie, stracie oraz o poszukiwaniu drogi powrotnej do samej siebie.

To oczywiste, że od poety oczekujemy nieoczywistego. Chodzi jednak o to, by to nieoczywiste nie zostało zasłonięte, zatarasowane przez obmacanie tajemnicy dużymi, ciężkimi słowami, by nienazwanego nie przesłonić jego nazwą. I właśnie to się autorowi udało w tomiku, który z przyjemnością oddajemy do

W pierwszej połowie lipca 2025 ukazał się mój trzeci tomik wierszy i prozy „Ziarna światła”. Słowo wstępne napisała Helena Lenckowska i Tomasz Michał Jeka. Ilustracje Alexander Kaźmierczak Jagelowitz. Patronat nad tomikiem: Grupa poetycko - literacka Kształty Słów. Projekt pod opieką pani Krystyny

„Miłość niejedno ma imię” – w poincie pisze Maksymilian Tchoń, autor zbioru pt. „Zakazana miłość”. Recenzent Zdzisław Antolski zauważa, że wszystkie zamieszczone w tym zbiorze wiersze tworzą ciąg logiczny. „…Ta poezja jest nieujarzmiona jak rzeka i potrafi unieść wiele znaczeń oraz metafor…” Cytuję

Recenzja: Nowy tomik poezji "Kto zatrzyma perseidy" autorstwa Maksymiliana Tchonia lśni gniewną dojrzałością. Dlaczego? Bo mimo młodego wieku, to poeta dojrzały, którego twórczość oparta jest na głębokich przemyśleniach egzystencjalnych. To autor, u którego słowo dryfuje początkowo wolno, niczym

Jest w tym jakaś wiara w sens życia pomimo wszystko, pomimo nieszczęść i zawodów, chorób i klęsk. Bowiem poezja Tchonia nie jest jednoznaczna, jest zawirowana jak ludzki los i ludzka psychika. Miesza szczęście z pesymizmem, radość z klęską, miłość ze zdradą i zniechęceniem. Pod tym względem jest

Poezja Maksymiliana Tchonia jest wyrazem odwiecznego pragnienia twórcy, a poety w szczególności, aby odpowiednie dać rzeczy słowo i w świecie, który stracił miary etyczne przywrócić słowom sens pierwszy. Własny głos buduje odwołując się do tradycji, od Ewangelii przez Bogurodzicę, Norwida,

Zbiór stu wierszy o ponadczasowym znaczeniu. Dla czytelników dążących do rozwoju w tym życiu w każdym aspekcie. Nie dla ludzi z zamkniętą głową.

Wiersze z tomiku „Chwile z wierszem” rozwijają przed nami obrazy, które ożywiają na naszych oczach. Czytując je, można nieomal dotknąć delikatnych liści, usłyszeć szum wiatru, poczuć zapach kwiatów.

Tomik "W świetle ogrodu" jest hołdem dla piękna natury, która roztacza się wokół nas oraz dla wartości, jakie niesie ze sobą świat.   

Autorka poszukuje Absolutu i Nirwany, a pokazuje nam świat w barwach świetlistych, łagodnych, skrywany nierzadko w symbolice anielskich lutni i chórów, aczkolwiek nie brakuje w jej wierszach ustawicznej walki dobra ze złem, częstego porównania tej dobrej rzeczywistości GDZIEŚ TAM, z panującym

Na początku było słowo… Jedno – najważniejsze, bo stwórcze. Potem przez nie wszystko się stało, a bez niego nic by nie było, co było. Dziś otaczają nas miliony słów, które szumią niczym wartka rzeka. W jej odmętach giną sensy i znaczenia, które porywa prąd – nieubłagany czas. Mówimy więcej, ale

Tomik zawiera 66 wierszy rozmieszczonych na 80 stronach. Spotkał się z bardzo pozytywnymi opiniami jury, obecnych podczas promocji poetów, krytyków i wydawców. Utwory w nim zawarte są nieco ekscentryczne, czasem surrealistyczne, ciut feministyczne. Poruszają przy tym ważkie problemy społeczne i

Tomik zawiera 25 wierszy rozmieszczonych na 46 stronach. Są to wiersze mocno zanurzone w języku i eksperymentach językowych, które służą wyrażeniu problemów egzystencjalnych i społecznych. Recenzja tomiku - Czasopismo Artystyczne Nestor nr 3 (2017), s. 97 - 100

Zielonym szlakiem po kamieniach to zbiór poetycki liczący 294 strony i zawierający 17 pięknych, autorskich zdjęć natury. To wędrowka leśnym duktem, polną ścieżką górą i doliną tej Ziemi w czterech porach roku oraz powrót w czas dzieciństwa i wczesnej miłości. Ten zbiór to rownież zachwyt cudami